Επιμελητική Εισαγωγή για τη Θεμελιώδη Συλλογή του Martine Jacobs του 1998 από Cansu Waldron

Η ψηφιακή πρακτική της Martine Jacobs αναδύεται από μια στιγμή πριν από τη γλώσσα, την αγορά ή τα θεσμικά πλαίσια για την \"ψηφιακή τέχνη\".

Το αρχείο της με περισσότερα από 350 έργα που δημιουργήθηκαν μεταξύ 1998 και 2007 είναι ένα από τα πιο συναισθηματικά και παραγνωρισμένα σώματα πρώιμης τέχνης του διαδικτύου - ένα αρχείο του πώς ένιωθαν οι άνθρωποι online καθώς ο ψηφιακός κόσμος σχηματιζόταν.

Αυτό που καθιστά τη Συλλογή του 1998 τόσο σχετική σήμερα είναι ότι δεν ακολουθεί την κυρίαρχη αφήγηση της ψηφιακής τέχνης της εποχής της.

Αντίθετα, παρουσιάζει μια βαθιά προσωπική φεμινιστική παρέμβαση στο πρώιμο διαδίκτυο. Ενώ πολλή πρώιμη τέχνη του διαδικτύου εστίασε στον κώδικα, τον εννοιολογισμό ή την αισθητική του λογισμικού, η Jacobs στράφηκε προς την διαμαρτυρία, την πνευματικότητα, την επιθυμία, τη θλίψη και τις οικείες συναισθηματικές ζωές των γυναικών.

Δημιουργούσε μια οπτική γλώσσα για τα συναισθήματα σε μια στιγμή που το διαδίκτυο δεν είχε μάθει ακόμη πώς να κρατάει συναισθήματα, επιμένοντας ότι η ευαλωτότητα δεν ήταν αδυναμία στον ψηφιακό τομέα, αλλά μια μορφή συγγραφής.

 Αυτή η τοποθέτηση τοποθετεί την Jacobs μέσα σε μια παράλληλη γραμμή φεμινιστικής ψηφιακής πρακτικής που δεν έχει ακόμη ιστοριογραφηθεί πλήρως.

Πολύ πριν εμφανιστεί η γλώσσα της ψηφιακής ταυτότητας, της συλλογικής αφήγησης ή της κοινότητας Web3, χρησιμοποιούσε ήδη το διαδίκτυο ως ένα συναισθηματικό κοινό - έναν χώρο όπου η κοινή ευαλωτότητα γινόταν πηγή σύνδεσης και ήσυχης δύναμης.

Για αυτόν τον λόγο, το αρχείο της δεν είναι μόνο σχετικό με θεσμούς όπως το Feminist Institute, αλλά είναι επίσης ουσιώδες για την κατανόηση των ριζών των σύγχρονων ψηφιακών κοινοτήτων που επικεντρώνονται στις γυναίκες, συμπεριλαμβανομένου του World of Women.

Η είσοδος της Jacobs στην ψηφιακή τέχνη ξεκίνησε το 1998, όταν η πρόσβαση σε έναν υπολογιστή Pentium II και πρώιμες εκδόσεις του Adobe και του Paint Shop Pro προσέφεραν αυτό που περιγράφει ως \"πλήρη απελευθέρωση.\" Εκπαιδευμένη κλασικά σε κάρβουνο και παστέλ, αναγνώρισε αμέσως τη δυνατότητα ψηφιακής χειραγώγησης - την ικανότητά της να επικάλυψη, να παραμορφώνει και να επαναστατεί εικόνες με πρωτοφανή ταχύτητα.

Ενώ οι συνομήλικοι απέρριπταν τον υπολογιστή ως ψυχρό ή μη αυθεντικό, η Jacobs τον προσέγγισε ως έναν τόπο οικειότητας, ενσωματώνοντας ψηφιακές εικόνες με τη ζεστασιά της αναλογικής της ευαισθησίας.

Αυτός ο συνδυασμός συναισθηματικής ευαλωτότητας και ανθεκτικότητας καθορίζει το αρχείο της Jacobs, όπου η οικειότητα, η θλίψη και η πνευματική αναζήτηση συγκλίνουν σε μια ριζοσπαστική δήλωση γυναικείας δράσης.

Το έργο της αντιμετωπίζει το πρώιμο διαδίκτυο ως έναν χώρο για κοινά συναισθήματα, όπου η θλίψη, η ενσυναίσθηση και η αναστοχαστικότητα μπορούσαν να υπάρχουν ανοιχτά και συλλογικά.

Σε μια εποχή που τα παραδοσιακά μέσα δυσκολεύονταν να μεταδώσουν μεγάλη θλίψη, οι ψηφιακές πύλες της προσέφεραν περισσότερους από 100.000 επισκέπτες, δημιουργώντας ένα πρώιμο, οριζόντιο συναισθηματικό κοινό.

Μέσα από το αρχείο, η Jacobs δείχνει ότι η ευαλωτότητα δεν είναι αδυναμία αλλά μια μορφή συγγραφής, και ότι η γυναικεία δύναμη δεν χρειάζεται να περιορίζεται από φόβο, κοινωνικές προσδοκίες ή τεχνολογικούς περιορισμούς.

Η πρακτική της προβλέπει σύγχρονες κινήσεις που ανακτούν μύθο, ταυτότητα και δύναμη, αποδεικνύοντας ότι τα συναισθηματικά, πολιτικά και πνευματικά διακυβεύματα της ψηφιακής τέχνης είναι αδιαχώριστα από το μέσο της.

Όλα αυτά τα έργα αποκτούν νέο νόημα τώρα που το αρχείο έχει διατηρηθεί επίσημα από το Internet Archive.

Μετά από χρόνια κινδύνου εξαφάνισης μέσω παρωχημένων διεπαφών, ληγμένου λογισμικού και περιορισμών προγράμματος περιήγησης, αυτή η αναγνώριση σηματοδοτεί μια καμπή - καθορίζοντας την πρακτική της Jacobs όχι μόνο ως ψηφιακή τέχνη, αλλά και ως ιστορικό αρχείο ψηφιακών συναισθημάτων.

Αυτή είναι η σημασία του αρχείου της Martine Jacobs: αποκαλύπτει τις συναισθηματικές, φεμινιστικές και πολιτικές ρίζες που συνεχίζουν να διαμορφώνουν την ψηφιακή τέχνη σήμερα. Δείχνει ότι μία από τις πιο σημαντικές ιστορίες του πρώιμου διαδικτύου συνέβαινε εκτός της κυρίαρχης αφήγησης, που δημιουργήθηκε από μια γυναίκα που χρησιμοποιούσε ψηφιακά εργαλεία για να χαρτογραφήσει τα εσωτερικά τοπία ενός κόσμου σε μετάβαση.

Μοναχικός Βούδας (1998)

Ψηφιακή σύνθεση / Πνευματική μοναξιά / Χρωματική διαλογιστική

Μοναχικός Βούδας είναι ένα ψηφιακά συντεθειμένο έργο τέχνης που δημιουργήθηκε το 1998 χρησιμοποιώντας το Paint Shop Pro σε ένα σύστημα Pentium II. Μια στυλιζαρισμένη φιγούρα του Βούδα κάθεται σε διαλογιστική σιωπή, με τα μάτια κλειστά, το ένα χέρι υψωμένο σε μια ήπια μούντρα. Το φόντο ακτινοβολεί με μπλε και πορτοκαλί αποχρώσεις - μια χρωματική αύρα που προκαλεί τόσο εσωτερική ειρήνη όσο και συναισθηματική ένταση. Η φιγούρα φαίνεται απομονωμένη, φωτεινή και στοχαστική, κρεμασμένη σε έναν ψηφιακό χώρο που αισθάνεται ταυτόχρονα ιερός και μελαγχολικός.

Αυτό το κομμάτι ανήκει στις Πνευματικές Σημασίες και Συναισθηματικές Σουρεαλιστικές συλλογές της Martine Jacobs, όπου πνευματικά εικονίδια αποδίδονται ως μοναχικοί μεταδότες ηρεμίας, αντίστασης και στοχασμού. Μοναχικός Βούδας δεν είναι απλώς μια εικόνα διαλογισμού - είναι ένα ψηφιακό κειμήλιο συναισθηματικής αντοχής, που δημιουργήθηκε σε μια εποχή πριν από τις πλατφόρμες, όταν η πνευματική τέχνη κωδικοποιούνταν pixel προς pixel. Το έργο μιλά για την ένταση μεταξύ ηρεμίας και απομόνωσης, παρουσίας και απουσίας, αφοσίωσης και επιθυμίας.

Cansu Waldron:   \"Η πνευματική αναζήτηση ρέει σε όλο το αρχείο, διαμορφωμένη από μια παιδική ηλικία που χαρακτηριζόταν από σιωπή και αργότερα ταξίδια στην Ινδία και το Νεπάλ. Πολλά κομμάτια παλεύουν με το ερώτημα: Πού πηγαίνει η ενσυναίσθηση όταν αποτυγχάνει η εξουσία; Μοναχικός Βούδας αντικατοπτρίζει αυτή τη εσωτερική ματιά, παρουσιάζοντας τη σιωπή ως αντοχή αντί για διαφυγή. \"