Curatoriële introductie voor de fundamentele collectie van Martine Jacobs uit 1998 door Cansu Waldron 

De digitale praktijk van Martine Jacobs komt voort uit een moment voordat de taal, de markt of institutionele kaders voor \"digitale kunst\" bestonden.

Haar archief van meer dan 350 werken die tussen 1998 en 2007 zijn gemaakt, is een van de meest emotionele en over het hoofd geziene lichamen van vroege internetkunst - een registratie van hoe mensen zich online voelden terwijl de digitale wereld zich vormde.

Wat vandaag zo relevant is, is dat het niet het dominante narratief van digitale kunst in zijn tijd volgt.

In plaats daarvan presenteert het een diep persoonlijke feministische interventie in het vroege web. Terwijl veel vroege netkunst zich richtte op code, conceptueel denken of software-esthetiek, richtte Jacobs zich op protest, spiritualiteit, verlangen, verdriet en het intieme emotionele leven van vrouwen.

Ze bouwde een visuele taal voor gevoel in een moment waarop het internet nog niet had geleerd hoe het emoties moest vasthouden, en volhardde in de overtuiging dat kwetsbaarheid geen zwakte was in het digitale rijk, maar een vorm van auteurschap.

 Deze positionering plaatst Jacobs binnen een parallelle lijn van feministische digitale praktijk die nog niet volledig is gehistoriciseerd.

Lang voordat de taal van digitale identiteit, collectief verhalen vertellen of Web3-gemeenschappen opkwamen, gebruikte ze het internet al als een emotionele commons - een ruimte waar gedeelde kwetsbaarheid een bron van verbinding en stille kracht werd.

Om deze reden is haar archief niet alleen relevant voor instellingen zoals het Feministisch Instituut, maar essentieel voor het begrijpen van de wortels van hedendaagse digitale gemeenschappen die zich op vrouwen richten, waaronder World of Women.

 Jacobs’ entree in de digitale kunst begon in 1998, toen de toegang tot een Pentium II-computer en vroege vers