Kuratorskie wprowadzenie do podstawowej kolekcji Martine Jacobs z 1998 roku autorstwa Cansu Waldron 

Cyfrowa praktyka Martine Jacobs wyłania się z momentu, w którym nie istniały jeszcze język, rynek ani instytucjonalne ramy dla "sztuki cyfrowej". 

Jej archiwum ponad 350 prac stworzonych w latach 1998-2007 jest jednym z najbardziej emocjonalnych i niedocenianych zbiorów wczesnej sztuki internetowej — dokumentem tego, jak ludzie czuli się w sieci, gdy kształtował się świat cyfrowy. 

To, co jest dziś tak istotne, to fakt, że nie podąża za dominującą narracją sztuki cyfrowej swojego czasu. 

Zamiast tego przedstawia głęboko osobistą feministyczną interwencję wczesną sieć. Podczas gdy wiele wczesnych prac net art koncentrowało się na kodzie, konceptualizmie lub estetyce oprogramowania, Jacobs zwróciła się ku protestowi, duchowości, pragnieniu, żalu i intymnemu życiu emocjonalnemu kobiet. 

Budowała wizualny język dla uczuć w momencie, gdy internet jeszcze nie nauczył się, jak przechowywać emocje, upierając się, że wrażliwość nie jest słabością w sferze cyfrowej, ale formą autorstwa.

  To pozycjonowanie umieszcza Jacobs w równoległej linii feministycznej praktyki cyfrowej, która jeszcze nie została w pełni zhistoryzowana. 

Długo przed tym, jak pojawił się język cyfrowej tożsamości, zbiorowego opowiadania czy społeczności Web3, już używała internetu jako emocjonalnego commons — przestrzeni, w której dzielona wrażliwość stała się źródłem połączenia i cichej mocy. 

Z tego powodu jej archiwum jest nie tylko istotne dla instytucji takich jak The Feminist Institute, ale także niezbędne do zrozumienia korzeni współczesnych cyfrowych społeczności skoncentrowanych na kobietach, w tym World of Women.

 Wejście Jacobs do sztuki cyfrowej rozpoczęło się w 1998 roku, kiedy dostęp do komputera Pentium II i wczesnych wersji Adobe i Paint Shop Pro oferował to, co opisuje jako „pełne wyzwolenie”. Klasycznie wykształcona w węglu i pastelach, natychmiast dostrzegła potencjał cyfrowej manipulacji — jej zdolność do nakładania, zniekształcania i przekształcania obrazów z niespotykaną prędkością. 

Podczas gdy rówieśnicy odrzucali komputer jako zimny lub nieautentyczny, Jacobs podeszła do niego jako do miejsca intymności, napełniając cyfrowe obrazy ciepłem swojego analogowego zmysłu. 

Ta mieszanka emocjonalnej wrażliwości i odporności definiuje archiwum Jacobs, gdzie intymność, żal i duchowe poszukiwania łączą się w radykalnym twierdzeniu o kobiecej agencji. 

Jej praca traktuje wczesny internet jako przestrzeń dla dzielonych emocji, gdzie smutek, empatia i refleksja mogą istnieć otwarcie i zbiorowo. 

W czasach, gdy tradycyjne media miały trudności z przekazywaniem wielkoskalowego żalu, jej cyfrowe portale przyciągnęły ponad 100 000 odwiedzających, tworząc wczesne, horyzontalne emocjonalne commons. 

W archiwum Jacobs pokazuje, że wrażliwość nie jest słabością, ale formą autorstwa, a siła kobieca nie musi być ograniczana przez strach, oczekiwania społeczne czy technologiczne ograniczenia. 

Jej praktyka przewiduje współczesne ruchy, które odzyskują mit, tożsamość i władzę, pokazując, że emocjonalne, polityczne i duchowe stawki sztuki cyfrowej są nierozłączne od jej medium. 

Wszystkie te prace zyskują nowe znaczenie teraz, gdy archiwum zostało formalnie zachowane przez Internet Archive. 

Po latach ryzykowania zniknięcia przez przestarzałe interfejsy, wygasłe oprogramowanie i ograniczenia przeglądarki, to uznanie oznacza punkt zwrotny — ustanawiając praktykę Jacobs nie tylko jako sztukę cyfrową, ale jako historyczny zapis emocji cyfrowych. 

To jest znaczenie archiwum Martine Jacobs: ujawnia emocjonalne, feministyczne i polityczne korzenie, które wciąż kształtują sztukę cyfrową dzisiaj. Pokazuje, że jedna z najważniejszych historii wczesnej sieci działo się poza dominującą narracją, stworzona przez kobietę, która używa narzędzi cyfrowych do mapowania wewnętrznych krajobrazów świata w przejściu.

 

Kobieta będzie płakać krwią (1998)

 

Kompozycja cyfrowa / Emocjonalny surrealizm / Protest przeciwko wojnie

Kobieta będzie płakać krwią to cyfrowo skomponowane dzieło protestu stworzone w 1998 roku przy użyciu Paint Shop Pro na systemie Pentium II. Zbliżenie twarzy kobiety dominuje w kompozycji — jej oczy szerokie, rzęsy wyolbrzymione, skóra stylizowana w czerwonych i pomarańczowych tonach. Samolot wojskowy przecina poziomo jej twarz, przypominając bombowiec stealth, jego obecność zarówno dosłowna, jak i symboliczna. Surrealistyczne zestawienie wywołuje tematy nadzoru, przemocy i emocjonalnego zerwania.

To dzieło jest bezpośrednim protestem przeciwko wojnie i zbrojnej widowiskowości. Spojrzenie kobiety jest zamrożone, ale sugerowane łzy — krew — sygnalizują traumę, naruszenie i psychiczną inwazję. Samolot staje się metaforą intruzji, dominacji i wymazania emocjonalnej intymności. Stworzone w erze przedplatformowej, to dzieło jest wczesnym cyfrowym reliktem feministycznego oporu, emocjonalnym świadectwem i symboliczną konfrontacją. Należy do Emotional Surrealworks i Protest Icons Martine Jacobs, gdzie ciało staje się miejscem politycznego i duchowego zerwania.

 konfrontacja

Cansu Waldron: “Te anonimowe spotkania pozwoliły na dzielenie się smutkiem bez hierarchii czy widowiska, przewidując emocjonalne struktury internetu, które teraz uważamy za oczywiste. Ten impuls znajduje swoje najbezpośredniejsze wyrażenie w The Woman Will Cry Blood. Stworzone w odpowiedzi na wypowiedź irackiego ministra podczas wojny w Zatoce, dzieło nakłada oczy kobiety na samolot wojskowy, łącząc prywatne emocje i przemoc geopolityczną w jeden, bezkompromisowy obraz. Po 11 września nabrało niezamierzonego proroczego rezonansu. Jego siła leży w odmowie oddalenia cierpienia — wrażliwość tutaj konfrontuje władzę, a nie ustępuje jej."